Het komt al eens voor dat mensen me suggereren een boek te schrijven als ik een lang verhaal begin te vertellen over een gebeurtenis in mijn leven die me is bijgebleven. Wellicht, denk ik dan, zeggen ze dat omdat ze mijn anekdotes wat vervelend vinden en leggen ze mijn verhalen liever in een boekenkast, voor later, als ze er eens de tijd voor hebben misschien. Neen, ik zal nooit een boek schrijven. Ik schrijf als journalist al meer dan genoeg en bovendien zijn er al zoveel prachtige boeken geschreven die ik nog wil lezen. Die ga ik nooit allemaal kunnen doornemen voor mijn dood, dat weet ik wel zeker. Bovendien zijn de dingen die ik heb meegemaakt, mijns inziens, niet wereldschokkend genoeg om er energie en papier aan te verspillen.
Dat is wel anders voor de auteur van het boekje dat ik zopas heb uitgelezen. Sommige mensen dragen een universeel verhaal met zich mee dat waard is in boekvorm te worden aangeboden zodat eenieder er van kan leren en de gebeurtenissen mee kan beleven. Het pas verschenen boek Café d’Afrique van Tineke Van der Eecken beantwoordt volledig aan de criteria van wat wél en absoluut moet uitgegeven worden omdat haar neergeschreven ervaringen tijdens haar verblijf in de Zambiaanse hoofdstad Lusaka meer vertellen over het werkelijke Afrika, maar ook over onze eigen roots hier in Europa, dan zelfs de meest belezen lezer tot nu kan weten. Een aanrader dus voor al wie meer over het zwarte continent wil leren.
Leo De Ley in ‘De Brabo’, 28.05.09
2 reacties tot nu toe
Een reactie plaatsen
“In ‘Café d’Afrique’ zoekt de 24-jaar jonge en idealistische Tineke mogelijkheden om de Afrikaanse cultuur meer tot uiting te brengen. Het wordt een moeilijke opdracht. Ze komt in contact met zwendelaars, ze wordt bedrogen en kampt met corruptie en bureaucratie. Een droom dreigt nachtmerrie te worden. Op het einde sluit Café d’Afrique zijn deuren maar Tineke is opgegroeid tot een rijpe, volwassen jonge vrouw. “The fruit bearing tree I had nurtured was not the Café, it has always and only ever been myself.” Een eerlijk boek dat uitlegt waarom mensen verliefd worden op Afrika. Ondanks alles.” – Guy Poppe
Reactie door cafedafrique april 7, 2009 @ 6:04 pm“De thematiek is origineel omdat die nog niet veel in romanvorm beschreven is: tot nu toe gaat literatuur uit/over Afrika nog vaak over het verval in de maatschappij als gevolg van de clash tussen westerse en Afrikaanse normen en waarden, hetzij in een dorpse setting, hetzij in een setting van de grootstad, waarbij dan vaak de nadruk ligt op het verval en de vervreemding. Of iemand die jaren in Europa heeft gewoond, keert terug naar zijn/haar land in Afrika en is dan ook teleurgesteld omdat hij/zij geen werk vindt en niet meer het Afrika van zijn/haar kinderjaren aantreft. Ook zijn er al boeken geschreven door westerlingen (antropologen, ontwikkelingswerkers…) die kritisch staan tegenover het werk van internationale instellingen en ngo’s in Afrika. Maar, dit is het eerste boek dat ik tegenkom dat eigenlijk ingaat op de culturele clash tussen westerlingen en Afrikanen, en tussen mensen überhaupt, binnen de setting van een culturele instelling, in dit geval ‘Café d’Afrique’. Eigenlijk is dat zeer actueel omdat er de laatste 10 jaar veel westerlingen zijn die iets dergelijks begonnen zijn in Afrika; bijv. een reisorganisatie en een café of een restaurant en een cultureel centrum. En al die projecten beginnen met zeer veel idealisme en eindigen soms met veel desillusie, al dan niet als gevolg van het feit dat de samenwerking tussen westerlingen en Afrikanen niet altijd vlotjes verloopt. Die thematiek is volgens mij vrij nieuw en daarom vind ik dit een belangrijk boek.” – Gilbert Braspennings [www.blacklabel.be]
Reactie door cafedafrique april 7, 2009 @ 6:05 pm